Sezâî Başkan

Yıkılmaz, başı dumanlı  bir dağdı Sezâî Başkan
Son gördüğüm ana kadar sağdı Sezâî Başkan

Sözünün eri, hoş sohbet, fedâkâr bir ağabey
Bahçesinde dost gülleri açan bağdı Sezâî Başkan

Karaburun’da derin sohbetlere dalardık yazları
Gönül sofrasında emin bir otağdı Sezâî Başkan

Sâhiplenirdi, korurdu, kollardı her zaman beni
Gün geldi bana ilişene sel olup yağdı Sezâî Başkan

Bir gün bir telefon görüşmesinde aldım acı haberi
Ahizedeki ses dedi ki: “Göğe ağdı Sezâî Başkan ! “

Mustafakemalpaşa,
29 Aralık 2018, 03: 47

Etiket(ler): , , , , .Yer işareti koy Kalıcı Bağlantı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir